Het is niet je trauma dat je gevangen houdt.
Je bent niet je verhaal
Het begint vaak heel onschuldig. Je zit tegenover iemand, een vriendin, je partner, je therapeut, en je voelt die drang om het nog één keer te vertellen.
Wat er gebeurde.
Hoe het voelde.
Wat het met je deed.
Waarom het zo onrechtvaardig was.
En op het moment dat je begint te praten, merk je dat iets in jou eindelijk ademhaalt.
Alsof de woorden het bewijs zijn dat het echt is gebeurd.
Dat jouw pijn bestaansrecht heeft.
Dat iemand het ziet.
Dat jij het mag voelen.
Dat moment is menselijk.
En tegelijkertijd schuilt er ook een diep, oud mechanisme onder.
Een mechanisme dat je, zonder dat je het doorhebt, vast kan houden op een tijdlijn waar je allang bent uitgegroeid.
Bestaansrecht door je verhaal
Jarenlang kan je het gevoel hebben gehad dat niemand écht heeft gezien wat jij hebt gedragen.
Dat niemand door heeft gehad hoe zwaar het voor je was.
Waar misschien niemand zei dat je dit nooit had mogen meemaken.
En dus zoek je erkenning.
En begin je je verhaal weer opnieuw te delen. Aan je vriendin. Buurvrouw. Partner.
Maar weet je?
Hoe vaker je jouw verhaal vertelt, hoe meer het verhaal jou gaat vertellen wie jij bent.
Het is een identificatie geworden. Je gelooft dat jij dat verhaal bént.
Het geeft je bestaansrecht.
En zo wordt een verhaal dat ooit hielp om te overleven,
een identiteit die je tegenhoudt om vrij te zijn.
Je bent niet gehecht aan het trauma…
Je bent gehecht aan de herkenning
Het is niet je pijn die je gevangen houdt.
Het is de koppeling tussen:
“Ik heb dit meegemaakt”
en
“dus ben ik zo.”
Het is logisch dat je dat hebt gedaan.
Je brein zoekt naar betekenis.
Je lichaam zoekt naar veiligheid.
Je identiteit zoekt naar houvast.
Maar telkens wanneer je je verhaal herhaalt, kom je energetisch terug op dezelfde plek.
Niet omdat je wil blijven hangen.
Maar omdat je zenuwstelsel denkt dat dit veiliger is dan het onbekende.
Mini moment waarop je het herkent?
Een vriendin die vraagt: “Hoe gaat het echt met je?”
en ineens voel je dat je bijna automatisch teruggrijpt naar toen.
Je partner zegt iets kleins, misschien wel iets onhandigs
en je merkt dat je hele lichaam in spanning schiet en reageert alsof je opnieuw onveilig bent.
Je probeert een nieuw verlangen uit te spreken
en voelt dat er een oude stem tussen springt die je verteld dat dit je toch nooit lukt.
Je voelt verlangen naar groei, liefde, expansie…
maar elke stap richting toekomst voelt alsof je iemand achterlaat:
de oude versie van jou die nog steeds in dat verhaal leeft.
Dat is hechting.
Hechting aan de jij die ooit vergeten werd,
en nu gezien wil worden door iedereen die je ontmoet.
Het gaat niet om wat je hebt meegemaakt.
Au, deze kan pijnlijk zijn om te lezen. Dat begrijp ik. Maar het is wel de waarheid.
Het gaat er om wie je wordt terwijl je het meeneemt.
Wanneer vrouwen bij mij komen,
vertellen ze vaak meteen hun verhaal.
Soms in tranen.
Soms in woede.
Soms in schaamte of afweer.
En ik luister.
Altijd.
Maar na een paar minuten zeg ik vaak iets
wat tegelijkertijd confronterend en bevrijdend is:
“Ik hoef niet het hele verhaal te weten om jou te zien.”
Want ik zie haar al voordat ze alles vertelt.
Ik voel de vrouw die ze wíl worden door haar woorden heen.
Ik zie de tijdlijn waar haar lichaam op wacht.
En ik zie dat het verhaal haar nog bindt aan een identiteit die ze allang ontgroeid is.
Niet omdat het niet waar is.
Niet omdat het niet ernstig was.
Maar omdat het niet meer helpt om het steeds te herhalen.
En hier komt de waarheid die bijna niemand durft te zeggen:
Het is niet je trauma dat je gevangen houdt.
Het is je identificatie ermee.
Je hoeft je verhaal niet te verstoppen. Je hoeft het ook niet te ontkennen. Het hoeft niet “klaar” te zijn om verder te gaan.
Maar vraag jezelf eens af: Wie ben ik zonder dit verhaal? Wie wil ik zijn? Waar ga ik van stralen? Waar wil ik meer van stralen? Genieten?
En neem dat mee. Je bent niet je verhaal. Je bent niet je gebeurtenis. Het is een onderdeel geweest van je leven. Geef het niet een hoofdstuk in je leven. Geef het een zin in je leven. En Leef!
Het is niet je trauma dat je gevangen houdt. Het is wie je denkt dat je moet zijn.
Als je voelt dat dit je raakt…
dat je klaar bent om niet langer de verteller van je verleden te zijn,
maar de schrijver van je nieuwe toekomst…
Dan begeleid ik je daar graag in.
Voel je welkom en plan een kennismakingsgesprek in.
Whatever you're not changing, you're choosing. Upgrade your Life, it's time.
Copyright © Het is je Gelukt